残り４６日

เป็นวันที่วุ่นวาย แต่ก็เหมือนไม่มีอะไร แต่ก็มี

เริ่มจากตอนเช้า ตั้งนาฬิกาไว้ 6 โมง
แต่เนื่องจากเมื่อคืนกว่าจะได้นอนก็ดึกมากแระ ก็เรยขอต่ออีก 10 นาที

จากนั้น อาบน้ำแต่งตัว หาไรกินเล็กน้อย แล้วก็ออกจากบ้าน
เซรงมาก เพราะรอตั้ง 15 นาทีกว่ารถสองแถวมันจะมา
แถมแดดก็ร้อน อากาศก็อบอ้าว


แต่โชคดีที่รอรถเมล์ไม่นาน พอขึ้นรถก็ส่งสัญญาณหาพร้อมเพื่อน
...ถึงเกษตร บอกอีกรอบ
และถึงเซ็นทรัล แต่ดูเหมือนว่าครั้งนี้จะเร็วกว่าครั้งที่แล้ว
(เพราะรถแม่งไม่ค่อยจะจอด)
พร้อมเพื่อนทำท่าว่าจะขึ้นไม่ทัน

ตอนที่รถจอดป้ายบ้านพร้อมเพื่อน ก็มองหาใหญ่เรย
พร้อมอยู่ไหนวะ?? ทำไมยังไม่เห็นขึ้นรถ
พอดีนั่งติดหน้าต่าง ก็เลยชะเง้อมองไป
เห็นพร้อมเพื่อนวิ่งแต๊ดๆๆๆ ออกมาตรงป้ายรถเมล์
ทำหน้าตาตกใจใส่ (คือประสานสายตากันแล้วแหละ)
ทำไงดีทีนี้ ตอนนั้นในสมองนึกไรไม่ออกทั้งนั้น

แต่ไม่รู้ด้วยบุญธรรมกรรมแต่งอันใด
คุณพี่กระเป๋ารถเมล์ เผอิญเหลือบไปเห็นพร้อมเพื่อนแล้วเรียกให้รถจอด
พร้อมเพื่อนจึงได้วิ่ง แต๊ดๆ มาขึ้นรถ แบบเส้นยาแดงผ่าแปด
เออ ระทึกทั้งคนขึ้น คนรอเรยว่ะงานนี้

ไปถึงฟิตเนสประมาณ 9 โมงกว่า (เหลือบไปดูนาฬิกา 9.15 น.)
เรียกหาพี่อะตอม
ปรากฏเค้าบอกว่า เซลล์ยังไม่มา มา 9โมง หรือสายกว่านั้น
(นี่มันก็ 9 โมงแล้วนะยะ)
ก็เลยนั่งรอไปพลาง เม้ากันไปพลาง แต่ก็เห็นแนวโน้มแระแหละ
ว่าวันนี้แบกของมาเก้อแหงม

และก็เป็นเช่นนั้น
เพราะวันนี้มีธุระให้สะสางมากมาย เวลาเป็น(การใช้)เงิน เป็นทอง
ก็เลยรอถึงแค่ 10 โมง
แล้วก็จรลี

วันนี้กะว่าจะได้เล่นฟิตเนส เรยไม่ค่อยได้แต่งหน้ามาเรยนะเนี่ย
เซรงว่ะ ก็เรยต้องระเห็จไปแต่งหน้าที่ห้องน้ำชั้น1

เสร็จกิจก็ตรงบึ่งไปแพทินั่ม
ตอนแรกว่าอยากได้ยีนส์ แต่ดูราคาแระ แมร่ง ตัวนึง 500 ก่าบาท
ซื้อแบรนด์เนมดีก่ามั้ยวะเนี่ย? ก็เลยเปลี่ยนเป้าหมายทันที

เดินหาเสื้อผ้า
แต่เดินตั้งนาน แม่งไม่มีที่เข้าตากรรมการซักตัว(เวลาอยากซื้อมันเป็นงี้ทุกที)
จนใกล้ๆจะหมดเวลาและ
ก็เจอร้านเสื้อถูกใจ สอยมา 2 ตัว และก่อนออกได้เสื้อยืดมาอีก 2ตัว
(ลองใส่แล้ว เสื้อยืดสีขาวเวิร์คมาก จะกลับไปซื้ออีกแน่นอน
ตัวลายทางก็โอเคไม่ถึงกับแย่
ส่วนเสื้อลายจุดก็น่ารักดี แต่แขนกว้างไปหน่อยต้องใส่เสื้อทับ)

คิซาโกะโทรมาว่าถึงแล้ว ก็เลยให้รอไปก่อน
พอได้ของแล้วก็รีบขึ้นรถไปเกษตร

ข้าวปลาก็ยังไม่ได้กิน พาคิซาโกะไปสอบก่อน
ก็ใช้เวลาไม่นานมาก ชั่วโมงกว่า มีการสัมภาษณ์เล็กน้อย
สอบอ่านจับใจความ แล้วก็ฟังสรุปความ
ก็โอเค แต่ไม่แน่ใจว่าจะได้เรียนเลยรึเปล่า หรือยังไง

แล้วก็แยกกัน ไปกินข้าวกะพร้อมเพื่อน

แต่นึดนึงเหอะ คิซาโกะน่าเกลียดมาก ใช้งานเค้าขนาดนี้
ทั้งที่ควรมีของฝากหรืออะไรบ้างตามมารยาท แต่ก็ไม่มีอะไรเลย

(ที่พูดนี่ไม่ได้หวังอยากได้ของหรืออะไรหรอกนะ
แต่มันเป็นธรรมเนียมของคนญี่ปุ่นไม่ใช่หรอ?
อย่าว่าแต่คนญีปุ่นเลย คนไทยก็เหอะ ขอให้เค้าช่วยซะขนาดนี้
ก็น่าจะมีน้ำใจเล็กๆน้อยๆบ้าง

นี่ถ้าไม่ทวงก็คงไม่รู้ว่ามันไม่เอามาให้น่ะ
แต่ก็อย่างว่าแหละ นิสัยมันไม่เห็นจะเหมือนคนญี่ปุ่นซักนิด)

กลับบ้าน

ปล. เบื่อ เซง หงุดหงิดคน