วันนี้เหมือนจะเยอะ แต่ก็เหมือนจะน้อย
เริ่มจากตอนเช้า ไปนอนต่อ
แต่ว่านอนๆแล้วมันปวดแขน
ช่วงนี้มันยังไงวะ? ปวดแขนบ่อยจัง หาสาเหตุไม่ได้
แต่มันจะปวดมากเวลานอน โดยเฉพาะนอนตอนเช้าเนี่ย
ตั้งใจจะตื่นซัก 8 โมงกว่า แต่ก็ล่อไป 9 โมงแระ
และอีกตามเคย ที่มันหนวกหูโคตรๆ น่ารำคาญ
แบบตอนไปนอนตอนเช้าที่คอนโดนี่แบบว่า มันช่างเงียบสงบและหลับสบายดีแท้
ตื่นมาเสร็จ ก็ส่งงานยุ๊พฯทางเมล์
เขียนไว้ตั้งแต่เมื่อคืน
แล้วก็หาศัพท์วรรณคดี กะ ศัพท์ของอ.โมหงิได้หน่อยนึง
ก็กินข้าว
แล้วก็ขนโน๊ตบุ๊คไปหามลที่ศร.3
แต่แล้วมันก็ไม่มีที่นั่งอีกตามเคย เลยระเห็จไปศร.4
ตอนนี้ก็ใช้ไวเลสได้แล้ว เซ็ตอัพเองโดยปราศจากอีใหม่ 555+ เก่งปะละ
แต่พอซักบ่ายโมงก็ขึ้นห้อง
เพราะเด๋ววันนี้ต้องสปีช เลยขอไปทำใจ
แล้วก็ได้เปิดคอมอีกแป็บนึง
มีแต่คนแซว แต่ดูเหมือนทุกคนจะสนใจเดลของมลมากกว่า หุหุ
แล้วก็ถึงเวลาสปีช
จับสลากลำดับพูด
โหย.. 1 おめでとう！เค้าเขียนไว้งี้ง่ะ
ตื่นเต้นเลย
ออกไปพูด เที่ยวนี้ พูดผิดๆถูกๆ แถมยังพูดขาดไปประโยคนึงอีก
เซรงเลย
แต่ก็ถือว่าโอเค (ละมั้ง???)
แล้วก็ฟังคนอื่นพูดกัน
เลิกเรียน ไปกินข้าว
กลับบ้าน เม้ากะจิ๋ว หุหุ
แล้วก็ไปตัดผม
ได้ไปอ่านบล็อกนึง เค้าถามว่า คุณเคยรู้สึกถึงรักแท้บ้างมั้ย?
แล้วตอนไหนที่รู้สึกว่าได้สัมผัสรักแท้
คนตอบมาแบบน่ารักมาเลยอะ
どんなハードルでも２人なら乗り越えていけると思ったとき。（２８歳 ユカリさん）
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องลำบากขนาดไหน แต่ถ้าอยู่ด้วยกันก็จะสามารถข้ามผ่านมันไปได้
初めて他人を自分より大切だと思って瞬間！（２６歳 Maiさん）
เป็นครั้งแรกที่คิดว่าคนอื่นสำคัญกว่าตนเอง
無償の愛を知ったとき。相手の笑顔が見れれば、それで良いと思いました（３３歳 Mocaさん）
ตอนที่รู้จักรักที่ไม่ต้องการผลตอบแทน เพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มของเขาแค่นั้นก็พอแล้ว
この人がいない人生はありえないと思ったとき。（３１歳 たかこさん）
ชีวิตที่ไม่มีเขาคนนั้นคงจะดำเนินต่อไปไม่ได้
この人がおじいさんになるまで、ずーっとそばにいたいと思ったとき。（２４歳 かなさん）
อยากจะอยู่ข้างๆตลอดไป จนเขาคนนั้นกลายเป็นคุณตา
ชอบข้อสุดท้ายจัง ^^
ปล.1. ลุ้นเรื่องไปเที่ยวสุดสัปดาห์นี้จัง ขอให้ทุกอย่างราบรื่น
ปล.2. ลงซิมส์3 ที่ดลให้ยืมมาไม่เป็นอ้าาา
ปล.3. ปัญหายังไม่หมดซักที จบเรื่องนึงก็มาเป็นอีกเรื่องนึง.. ชีวิตจริงยิ่งกว่านิยาย
เริ่มจากตอนเช้า ไปนอนต่อ
แต่ว่านอนๆแล้วมันปวดแขน
ช่วงนี้มันยังไงวะ? ปวดแขนบ่อยจัง หาสาเหตุไม่ได้
แต่มันจะปวดมากเวลานอน โดยเฉพาะนอนตอนเช้าเนี่ย
ตั้งใจจะตื่นซัก 8 โมงกว่า แต่ก็ล่อไป 9 โมงแระ
และอีกตามเคย ที่มันหนวกหูโคตรๆ น่ารำคาญ
แบบตอนไปนอนตอนเช้าที่คอนโดนี่แบบว่า มันช่างเงียบสงบและหลับสบายดีแท้
ตื่นมาเสร็จ ก็ส่งงานยุ๊พฯทางเมล์
เขียนไว้ตั้งแต่เมื่อคืน
แล้วก็หาศัพท์วรรณคดี กะ ศัพท์ของอ.โมหงิได้หน่อยนึง
ก็กินข้าว
แล้วก็ขนโน๊ตบุ๊คไปหามลที่ศร.3
แต่แล้วมันก็ไม่มีที่นั่งอีกตามเคย เลยระเห็จไปศร.4
ตอนนี้ก็ใช้ไวเลสได้แล้ว เซ็ตอัพเองโดยปราศจากอีใหม่ 555+ เก่งปะละ
แต่พอซักบ่ายโมงก็ขึ้นห้อง
เพราะเด๋ววันนี้ต้องสปีช เลยขอไปทำใจ
แล้วก็ได้เปิดคอมอีกแป็บนึง
มีแต่คนแซว แต่ดูเหมือนทุกคนจะสนใจเดลของมลมากกว่า หุหุ
แล้วก็ถึงเวลาสปีช
จับสลากลำดับพูด
โหย.. 1 おめでとう！เค้าเขียนไว้งี้ง่ะ
ตื่นเต้นเลย
ออกไปพูด เที่ยวนี้ พูดผิดๆถูกๆ แถมยังพูดขาดไปประโยคนึงอีก
เซรงเลย
แต่ก็ถือว่าโอเค (ละมั้ง???)
แล้วก็ฟังคนอื่นพูดกัน
เลิกเรียน ไปกินข้าว
กลับบ้าน เม้ากะจิ๋ว หุหุ
แล้วก็ไปตัดผม
ได้ไปอ่านบล็อกนึง เค้าถามว่า คุณเคยรู้สึกถึงรักแท้บ้างมั้ย?
แล้วตอนไหนที่รู้สึกว่าได้สัมผัสรักแท้
คนตอบมาแบบน่ารักมาเลยอะ
どんなハードルでも２人なら乗り越えていけると思ったとき。（２８歳 ユカリさん）
ไม่ว่าจะเป็นเรื่องลำบากขนาดไหน แต่ถ้าอยู่ด้วยกันก็จะสามารถข้ามผ่านมันไปได้
初めて他人を自分より大切だと思って瞬間！（２６歳 Maiさん）
เป็นครั้งแรกที่คิดว่าคนอื่นสำคัญกว่าตนเอง
無償の愛を知ったとき。相手の笑顔が見れれば、それで良いと思いました（３３歳 Mocaさん）
ตอนที่รู้จักรักที่ไม่ต้องการผลตอบแทน เพียงแค่ได้เห็นรอยยิ้มของเขาแค่นั้นก็พอแล้ว
この人がいない人生はありえないと思ったとき。（３１歳 たかこさん）
ชีวิตที่ไม่มีเขาคนนั้นคงจะดำเนินต่อไปไม่ได้
この人がおじいさんになるまで、ずーっとそばにいたいと思ったとき。（２４歳 かなさん）
อยากจะอยู่ข้างๆตลอดไป จนเขาคนนั้นกลายเป็นคุณตา
ชอบข้อสุดท้ายจัง ^^
ปล.1. ลุ้นเรื่องไปเที่ยวสุดสัปดาห์นี้จัง ขอให้ทุกอย่างราบรื่น
ปล.2. ลงซิมส์3 ที่ดลให้ยืมมาไม่เป็นอ้าาา
ปล.3. ปัญหายังไม่หมดซักที จบเรื่องนึงก็มาเป็นอีกเรื่องนึง.. ชีวิตจริงยิ่งกว่านิยาย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น