วันนี้มีสอบ 2 ตัว และวันนี้อีดลเดินทางด้วย
สอบโรงแรม กะ เขียนสคริปสำหรับสอบสปีช
เนื่องจากโรงแรมสอบเช้า ก็เลยอดนอน เหอๆ
เนื้อหาค่อนข้างเยอะ เวลาท่องก็ลำบาก เพราะต้องท่องรูปประโยคมากมาย
แล้วไม่รู้ว่าอันไหนจะออกสอบ
แต่จริงๆที่ออกสอบก็เป็นอันที่จำไม่ได้บ้าง อะไรบ้าง เหอๆ
คิดว่ามันไม่ยากเท่าตอนมิดเทอมละมั้ง?นะ
พาร์ทสุดท้าย อาจารย์ให้เตรียมมาล่วงหน้าแล้ว เขียนทางกลับบ้าน
แต่เพิ่งรู้ว่าต้องวาดแผนที่ด้วย เหอๆ
ก็ทำเสร็จตามความเร็วปกติ
ออกมารอข้างนอก เพราะกะว่าเด๋วรอถ่ายรูปกัน
วันนี้อุส่าแบกขาตั้งกล้อง เอากล้อง และแบตสำรองมา เตรียมตัวอย่างดี
3 คนแรก เรา นัน อีบอม ออกมารอนานมาก
ทำไมไม่มีใครออกมาสักทีวะ??
หรือว่าพวกกรูได้ข้อสอบไม่ครบวะ??
เหอๆ
ในที่สุดทุกคนก็ออกมา
เสียดาย และ ลืมไปว่า วิชานี้ไม่ได้เรียนกันทุกคน (ขาดใหม่หญิงคนเดียว)
ก็ชวนอาจารย์มาถ่ายรูปด้วย 2 ช็อต เป็นที่ระลึก
เพราะไหนๆก็เอาขากล้องมาแล้ว ไรงี้
แล้วก็ถ่ายรูปกันพักนึง แยกย้ายไปกินข้าว
ตอนกินเสร็จ เจอคนท่าทางแปลกๆจะแบบว่ามาทำแบบสอบถามไรงี้
ด้วยความที่ฟังประสบการณ์คนอื่นมา ก็แบบ รู้สึกแขยงๆ ไม่ค่อยอยากยุ่งด้วย
แล้วแบบ มาแค่กระดาษโน้ตแผ่นนึง กะนิตยสารเน่าๆ
ไม่ได้ใส่ชุดฟอร์มใดๆ
บอกว่ามาถาม สำรวจเกี่ยวกับเครื่องสำอาง
(คนถามก็ไม่ได้หน้าตาดี ไม่ได้แต่งหน้าสวยเร้ยยย)
แต่ก็นะ อีพวกนั้นก็ดันไปคุยด้วย ไปพูดดีด้วยไรงี้
กรูแบบ อยากจะเฟทตัวเองออกไป
แล้วเค้าก็พูดๆ ประมาณว่าเครื่องสำอางแบรนด์ใหม่
ของคนนี้เค้าเป็นที่ปรึกษาเครื่องสำอางค์เค้าท์เตอร์แบรนด์ดังไรงี้
ก็นะ เอาเทสเตอร์ออกมา(ซึ่งเน่าแล้ว)
ซักพัก ด้วยความที่อยากไปถ่ายรูปกะพวกที่ซุ้มเป็นทุนเดิม
ก็เลยชิ่งออกมาก่อน ปล่อยให้อยู่กันไป 3 คน
ตอนหลังจิ๋วเล่าให้ฟังว่า เค้าก็มาขายเครื่องสำอางนั่นแหละ
อ่านะ.. ช่วยดูสารรูปตัวเองมั่งเหอะ
ถ้าของมันดีจริง เด๋วก็ปากต่อปากเองแหละ ไม่ถึงกับต้องขายตรงอะไรขนาดนี้
กลับไปถ่ายรูปที่ซุ้ม
แล้วก็ขึ้นไปนั่งเล่นต่อบนห้อง รอสอบเขียนสคริป
สอบ 2 ชั่วโมง เขียนสคริปสำหรับพูดประมาณ 4 นาที
ให้หัวข้อมา 4 หัวข้อ ก็เลือกเอา
เออ ดิกอะไรก็ห้ามใช้ คั้นทุกอย่างจากสมองมันสดๆตรงนั้นเลยทีเดียว
พอเสร็จแล้วก็ไปลาอาจารย์ ไปกันทั้ง 8 คนนั่นแหละ
แต่ว่าอาจารย์อยู่กันไม่ครบ
ขาดอ.ที่ปรึกษาเราเอง กะ อ.สร้อย สงสัยว่าคงต้องไปลาอีกรอบไรงี้
เริ่มด้วยอ.สมจิตร์ ก็ตามสไตล์อาจารย์ อาจารย์ก็พูดแบบสั้นๆง่ายๆ
ตามมาด้วยห้องที่ 2 นี่แอบน่ากลัว
อ.บุษบา ก็บอกให้พยายามพูดภาษาญี่ปุ่นเยอะๆอย่ามัวแต่คุยภาษาไทย
อ.ฮาไนย บอกว่า แม้แต่ 1วัน 1ชั่วโมง 1นาที หรือ 1วินาที ก็อย่าให้สูญเปล่า
อ.วรรณฯ ไม่ได้พูดอะไร
อ.ยุพกา ก็พูดกะดลมากกว่า เพราะเด๋วพวกเราต้องเจอเค้าในคาบพรุ่งนี้
อ.โมงิ ก็บอกว่า ให้พยายามให้เต็มที่แล้วก็สนุกให้เต็มที่
แต่คำสุดท้ายที่อ.โมงิพูด แล้วมันรู้สึกจี๊ด (แบบสะเทือนอารมณ์ ซึ้งเล็กน้อย)
อ.โมงิพูดว่า "行ってらっしゃい"(itterasshai)
ไม่รู้ดิ่ มันเหมือนว่าต้องไปแล้วนะไปงี้ ตรึงตราตรึงใจมากมาย
แล้วเราก็ร่ำลาอีดลตรงลิฟท์ เพราะเด๋วดลต้องรอสอบสปีชเลย
แต่ว่านะ.. อีดลน่าสงสารมาก ผ่านเรื่องราวมากมาย
ดูเหมือนวันนี้พวกในซุ้มจะไปส่งมัน ดีแล้วแหละ
อยากไปด้วย แต่ไม่ไหว มันไกล แล้วก็กลับบ้านลำบาก
ไว้ไปเจอมันที่นู่นเลยแระกัน หุหุ
นับตั้งแต่พรุ่งนี้ เอกญี่ปุ่นรุ่นก็จะไม่ครบเหมือนเดิมอีกแล้ว..
มันจะไม่เป็นไรเลยถ้าคนที่ออกไปเป็น.. ช้าง หรือ กระจวด อะไรอย่างงี้
ปล.1. ก็ยังคงมีบุคคลที่ไม่อยากให้อยู่ในรูป อยู่ในรูปอยู่ดี
ปล.2. กรูเกลียดหน้ามันว่ะ
ปล.3. "อยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน" คือธีมสำหรับประสบการณ์ 3 ปีครึ่งในมหาลัย
ปล.4. พรุ่งนี้ยังมีเรียนอีกหรอเนี่ย???
ปล.5. รู้สึกว่าถ่ายรูปออกมาแล้ว อ้วนจัง..
สอบโรงแรม กะ เขียนสคริปสำหรับสอบสปีช
เนื่องจากโรงแรมสอบเช้า ก็เลยอดนอน เหอๆ
เนื้อหาค่อนข้างเยอะ เวลาท่องก็ลำบาก เพราะต้องท่องรูปประโยคมากมาย
แล้วไม่รู้ว่าอันไหนจะออกสอบ
แต่จริงๆที่ออกสอบก็เป็นอันที่จำไม่ได้บ้าง อะไรบ้าง เหอๆ
คิดว่ามันไม่ยากเท่าตอนมิดเทอมละมั้ง?นะ
พาร์ทสุดท้าย อาจารย์ให้เตรียมมาล่วงหน้าแล้ว เขียนทางกลับบ้าน
แต่เพิ่งรู้ว่าต้องวาดแผนที่ด้วย เหอๆ
ก็ทำเสร็จตามความเร็วปกติ
ออกมารอข้างนอก เพราะกะว่าเด๋วรอถ่ายรูปกัน
วันนี้อุส่าแบกขาตั้งกล้อง เอากล้อง และแบตสำรองมา เตรียมตัวอย่างดี
3 คนแรก เรา นัน อีบอม ออกมารอนานมาก
ทำไมไม่มีใครออกมาสักทีวะ??
หรือว่าพวกกรูได้ข้อสอบไม่ครบวะ??
เหอๆ
ในที่สุดทุกคนก็ออกมา
เสียดาย และ ลืมไปว่า วิชานี้ไม่ได้เรียนกันทุกคน (ขาดใหม่หญิงคนเดียว)
ก็ชวนอาจารย์มาถ่ายรูปด้วย 2 ช็อต เป็นที่ระลึก
เพราะไหนๆก็เอาขากล้องมาแล้ว ไรงี้
แล้วก็ถ่ายรูปกันพักนึง แยกย้ายไปกินข้าว
ตอนกินเสร็จ เจอคนท่าทางแปลกๆจะแบบว่ามาทำแบบสอบถามไรงี้
ด้วยความที่ฟังประสบการณ์คนอื่นมา ก็แบบ รู้สึกแขยงๆ ไม่ค่อยอยากยุ่งด้วย
แล้วแบบ มาแค่กระดาษโน้ตแผ่นนึง กะนิตยสารเน่าๆ
ไม่ได้ใส่ชุดฟอร์มใดๆ
บอกว่ามาถาม สำรวจเกี่ยวกับเครื่องสำอาง
(คนถามก็ไม่ได้หน้าตาดี ไม่ได้แต่งหน้าสวยเร้ยยย)
แต่ก็นะ อีพวกนั้นก็ดันไปคุยด้วย ไปพูดดีด้วยไรงี้
กรูแบบ อยากจะเฟทตัวเองออกไป
แล้วเค้าก็พูดๆ ประมาณว่าเครื่องสำอางแบรนด์ใหม่
ของคนนี้เค้าเป็นที่ปรึกษาเครื่องสำอางค์เค้าท์เตอร์แบรนด์ดังไรงี้
ก็นะ เอาเทสเตอร์ออกมา(ซึ่งเน่าแล้ว)
ซักพัก ด้วยความที่อยากไปถ่ายรูปกะพวกที่ซุ้มเป็นทุนเดิม
ก็เลยชิ่งออกมาก่อน ปล่อยให้อยู่กันไป 3 คน
ตอนหลังจิ๋วเล่าให้ฟังว่า เค้าก็มาขายเครื่องสำอางนั่นแหละ
อ่านะ.. ช่วยดูสารรูปตัวเองมั่งเหอะ
ถ้าของมันดีจริง เด๋วก็ปากต่อปากเองแหละ ไม่ถึงกับต้องขายตรงอะไรขนาดนี้
กลับไปถ่ายรูปที่ซุ้ม
แล้วก็ขึ้นไปนั่งเล่นต่อบนห้อง รอสอบเขียนสคริป
สอบ 2 ชั่วโมง เขียนสคริปสำหรับพูดประมาณ 4 นาที
ให้หัวข้อมา 4 หัวข้อ ก็เลือกเอา
เออ ดิกอะไรก็ห้ามใช้ คั้นทุกอย่างจากสมองมันสดๆตรงนั้นเลยทีเดียว
พอเสร็จแล้วก็ไปลาอาจารย์ ไปกันทั้ง 8 คนนั่นแหละ
แต่ว่าอาจารย์อยู่กันไม่ครบ
ขาดอ.ที่ปรึกษาเราเอง กะ อ.สร้อย สงสัยว่าคงต้องไปลาอีกรอบไรงี้
เริ่มด้วยอ.สมจิตร์ ก็ตามสไตล์อาจารย์ อาจารย์ก็พูดแบบสั้นๆง่ายๆ
ตามมาด้วยห้องที่ 2 นี่แอบน่ากลัว
อ.บุษบา ก็บอกให้พยายามพูดภาษาญี่ปุ่นเยอะๆอย่ามัวแต่คุยภาษาไทย
อ.ฮาไนย บอกว่า แม้แต่ 1วัน 1ชั่วโมง 1นาที หรือ 1วินาที ก็อย่าให้สูญเปล่า
อ.วรรณฯ ไม่ได้พูดอะไร
อ.ยุพกา ก็พูดกะดลมากกว่า เพราะเด๋วพวกเราต้องเจอเค้าในคาบพรุ่งนี้
อ.โมงิ ก็บอกว่า ให้พยายามให้เต็มที่แล้วก็สนุกให้เต็มที่
แต่คำสุดท้ายที่อ.โมงิพูด แล้วมันรู้สึกจี๊ด (แบบสะเทือนอารมณ์ ซึ้งเล็กน้อย)
อ.โมงิพูดว่า "行ってらっしゃい"(itterasshai)
ไม่รู้ดิ่ มันเหมือนว่าต้องไปแล้วนะไปงี้ ตรึงตราตรึงใจมากมาย
แล้วเราก็ร่ำลาอีดลตรงลิฟท์ เพราะเด๋วดลต้องรอสอบสปีชเลย
แต่ว่านะ.. อีดลน่าสงสารมาก ผ่านเรื่องราวมากมาย
ดูเหมือนวันนี้พวกในซุ้มจะไปส่งมัน ดีแล้วแหละ
อยากไปด้วย แต่ไม่ไหว มันไกล แล้วก็กลับบ้านลำบาก
ไว้ไปเจอมันที่นู่นเลยแระกัน หุหุ
นับตั้งแต่พรุ่งนี้ เอกญี่ปุ่นรุ่นก็จะไม่ครบเหมือนเดิมอีกแล้ว..
มันจะไม่เป็นไรเลยถ้าคนที่ออกไปเป็น.. ช้าง หรือ กระจวด อะไรอย่างงี้
ปล.1. ก็ยังคงมีบุคคลที่ไม่อยากให้อยู่ในรูป อยู่ในรูปอยู่ดี
ปล.2. กรูเกลียดหน้ามันว่ะ
ปล.3. "อยู่ที่เรียนรู้ อยู่ที่ยอมรับมัน" คือธีมสำหรับประสบการณ์ 3 ปีครึ่งในมหาลัย
ปล.4. พรุ่งนี้ยังมีเรียนอีกหรอเนี่ย???
ปล.5. รู้สึกว่าถ่ายรูปออกมาแล้ว อ้วนจัง..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น