วุ่นวาย วุ่นวือทั้งวัน
เริ่มตั้งแต่เช้า เซรงอาหารเช้าของแต่ละวันมาก เบื่อสุดๆ
แล้วแบบว่า จะกินแซนวิชทูน่า ที่เซเว่นแถวบ้านมันหมด เลยได้แซนวิชปูอัดรสชาติแย่มาแทน
(เคยกินแล้ว ไม่ขอกินอีก)
ก็เลยรอไปซื้อที่เกษตร
แต่ว่าพอซื้อแล้วก็ไม่ได้กินทันทีน่ะ
นอนก่อน พอตื่นมา รสชาติโคตรแย่ จะอ้วก กรูจะบ้าตาย
จากนั้นก็เล่น petฯ รอยัน 9 โมงครึ่งไปเรียน
ก็เดินไปจนถึงห้องเรียนแระ จะเอามือถือขึ้นมาปิดเสียง ก็เพิ่งจะตระหนักว่าลืมหยิบมือถือมา
(วางไว้ตรงแถวไหนจำไม่ได้ เพราะมัวแต่นอน กะเล่นเกม)
อีกอย่าง มะม๊า เพิ่งจะเข้าประชุมไป
อีต้นก็ยังไม่มา กรูจะยืมมือถือใครดี????
เอาไงดีฟระ
สุดท้าย ตัดสินใจแน่วแน่ คว้าทอล์กกิ้งดิกได้ ก็วิ่งออกจากห้องไป
ทิ้งสัมภาระจำพวกหนังสือไว้ในนั้นแหละ
(คือทอล์กกิ้งดิก แพงสุด มันสำคัญยิ่งชีพ ไม่มีมันนี่เรียนไม่ได้เลย)
พอวิ่งออกมาตรงหน้าอาคารจักรฯ โชคดีตะไลมาพอดี ก็เลยไม่ค่อยเหนื่อย
แต่ขากลับนี่ทั้งวิ่ง ทั้งจ้ำ กลัวมาไม่ทันอาจารย์ เหนื่อยโคตร
เพราะวันนี้ต้องแปลคนแรก
แต่ปรากฏว่าก็เรียบร้อยดีไม่มีปัญหา อาจารย์ยังมาไม่ถึง
พอเรียนก็แปลๆ เหมือนเดิม แปลตรงตัวเกิน ใช้คำตรงเกิน ไม่ได้อารมณ์ ไรงี้
แล้วก็ต่อด้วยความโมงิ ก็เรื่อยๆ
กินข้าว วันนี้มลเฝ้าห้องสมุด ก็เลยต้องไปซื้อข้าวกะอีจิ๋ว
แบกกันมา
ระหว่างเฝ้าห้องสมุดก็เพิ่งจะทำสคริปที่จะพรีเซ้นต์คาบต่อไป เหอๆ
แล้วก็ถึงเวลาพรีเซ้นต์
พาเวอร์พ้อยเบี้ยวนิดหน่อย เพราะทำมาคนละเวอร์ชั่น (ต้องเข้าใจว่าใช้ 2007 ไม่เป็นน่ะ)
แล้วไอ้เครื่องฉายห้องนี้แม่งก็เฮงซวย ทำสไลด์มาซะสวยอย่างดิบดี
แต่เครื่องฉายแม่งห่วย ภาพไม่ชัด เบลอไปโน่น เซรงเล็กน้อย
ก็พรีเซ้นต์ แล้วก็ให้ดิสคัสชั่น
แหม่ ได้จิกกัดกันเล็กน้อย ก็ชิวๆอะ จบตรงเวลาเป๊ะๆ
แล้วก็กลับบ้าน แต่ว่าจิ๋วรอโจ๋เลยไม่ได้กลับด้วยกัน
และด้วยความซวย เจอออีพังขึ้นรถเมล์คันเดียวกัน เซรงมาก เฮ่อ
กลับถึงบ้านลองโทรไปหาเจแปนแอร์ไลน์ ถามเรื่องขอน้ำหนักเกิน
เค้าบอกว่า ลูกค้าจะขอเองไม่ได้ ต้องผ่านเอเจนซี่ที่ซื้อตั๋ว
อ่าว แล้วกรูล่ะ? ไม่ได้ซื้อนิ
เค้าก็เลยถามนามสกุล ถามชื่อ ถามเที่ยวบิน วันที่ แล้วเช็คให้
ปรากฏว่าของเราเอเจนซี่เค้าขอให้อยู่แล้ว
ก็คือได้ 30 กิโลนั่นเอง
แล้วก็ได้ถามรายละเอียดเกี่ยวกับ carry อีกเล็กน้อย
อืมๆ
วุ่นวายจริงๆวันนี้
ปล.1. บางทีก็ไม่เข้าใจนะ ทั้งๆที่เค้าเก่งกว่าเรามากมาย ความรู้เยอะกว่าเราเยอะอะ แต่กลับไม่มีความมั่นใจในตัวเอง เห็นได้อย่างชัดเจนมากอะ ถ้าเป็นเราแล้วเราเก่งขนาดนั้นนะ กรูคง... นะ แต่พอดีว่าเก่งไม่พอน่ะ
ปล.2. โอ๊ยเซรง อะไรๆก็ 2 มาตรฐาน
ปล.3. ขอผลัดการอัพรูปไปก่อนนะ ยังไม่มีเวลาจริงๆ
ปล.4. ทำไมคลั่งไคล้เพลงลูกทุ่งญี่ปุ่นอย่างงี้ฟระ??
เริ่มตั้งแต่เช้า เซรงอาหารเช้าของแต่ละวันมาก เบื่อสุดๆ
แล้วแบบว่า จะกินแซนวิชทูน่า ที่เซเว่นแถวบ้านมันหมด เลยได้แซนวิชปูอัดรสชาติแย่มาแทน
(เคยกินแล้ว ไม่ขอกินอีก)
ก็เลยรอไปซื้อที่เกษตร
แต่ว่าพอซื้อแล้วก็ไม่ได้กินทันทีน่ะ
นอนก่อน พอตื่นมา รสชาติโคตรแย่ จะอ้วก กรูจะบ้าตาย
จากนั้นก็เล่น petฯ รอยัน 9 โมงครึ่งไปเรียน
ก็เดินไปจนถึงห้องเรียนแระ จะเอามือถือขึ้นมาปิดเสียง ก็เพิ่งจะตระหนักว่าลืมหยิบมือถือมา
(วางไว้ตรงแถวไหนจำไม่ได้ เพราะมัวแต่นอน กะเล่นเกม)
อีกอย่าง มะม๊า เพิ่งจะเข้าประชุมไป
อีต้นก็ยังไม่มา กรูจะยืมมือถือใครดี????
เอาไงดีฟระ
สุดท้าย ตัดสินใจแน่วแน่ คว้าทอล์กกิ้งดิกได้ ก็วิ่งออกจากห้องไป
ทิ้งสัมภาระจำพวกหนังสือไว้ในนั้นแหละ
(คือทอล์กกิ้งดิก แพงสุด มันสำคัญยิ่งชีพ ไม่มีมันนี่เรียนไม่ได้เลย)
พอวิ่งออกมาตรงหน้าอาคารจักรฯ โชคดีตะไลมาพอดี ก็เลยไม่ค่อยเหนื่อย
แต่ขากลับนี่ทั้งวิ่ง ทั้งจ้ำ กลัวมาไม่ทันอาจารย์ เหนื่อยโคตร
เพราะวันนี้ต้องแปลคนแรก
แต่ปรากฏว่าก็เรียบร้อยดีไม่มีปัญหา อาจารย์ยังมาไม่ถึง
พอเรียนก็แปลๆ เหมือนเดิม แปลตรงตัวเกิน ใช้คำตรงเกิน ไม่ได้อารมณ์ ไรงี้
แล้วก็ต่อด้วยความโมงิ ก็เรื่อยๆ
กินข้าว วันนี้มลเฝ้าห้องสมุด ก็เลยต้องไปซื้อข้าวกะอีจิ๋ว
แบกกันมา
ระหว่างเฝ้าห้องสมุดก็เพิ่งจะทำสคริปที่จะพรีเซ้นต์คาบต่อไป เหอๆ
แล้วก็ถึงเวลาพรีเซ้นต์
พาเวอร์พ้อยเบี้ยวนิดหน่อย เพราะทำมาคนละเวอร์ชั่น (ต้องเข้าใจว่าใช้ 2007 ไม่เป็นน่ะ)
แล้วไอ้เครื่องฉายห้องนี้แม่งก็เฮงซวย ทำสไลด์มาซะสวยอย่างดิบดี
แต่เครื่องฉายแม่งห่วย ภาพไม่ชัด เบลอไปโน่น เซรงเล็กน้อย
ก็พรีเซ้นต์ แล้วก็ให้ดิสคัสชั่น
แหม่ ได้จิกกัดกันเล็กน้อย ก็ชิวๆอะ จบตรงเวลาเป๊ะๆ
แล้วก็กลับบ้าน แต่ว่าจิ๋วรอโจ๋เลยไม่ได้กลับด้วยกัน
และด้วยความซวย เจอออีพังขึ้นรถเมล์คันเดียวกัน เซรงมาก เฮ่อ
กลับถึงบ้านลองโทรไปหาเจแปนแอร์ไลน์ ถามเรื่องขอน้ำหนักเกิน
เค้าบอกว่า ลูกค้าจะขอเองไม่ได้ ต้องผ่านเอเจนซี่ที่ซื้อตั๋ว
อ่าว แล้วกรูล่ะ? ไม่ได้ซื้อนิ
เค้าก็เลยถามนามสกุล ถามชื่อ ถามเที่ยวบิน วันที่ แล้วเช็คให้
ปรากฏว่าของเราเอเจนซี่เค้าขอให้อยู่แล้ว
ก็คือได้ 30 กิโลนั่นเอง
แล้วก็ได้ถามรายละเอียดเกี่ยวกับ carry อีกเล็กน้อย
อืมๆ
วุ่นวายจริงๆวันนี้
ปล.1. บางทีก็ไม่เข้าใจนะ ทั้งๆที่เค้าเก่งกว่าเรามากมาย ความรู้เยอะกว่าเราเยอะอะ แต่กลับไม่มีความมั่นใจในตัวเอง เห็นได้อย่างชัดเจนมากอะ ถ้าเป็นเราแล้วเราเก่งขนาดนั้นนะ กรูคง... นะ แต่พอดีว่าเก่งไม่พอน่ะ
ปล.2. โอ๊ยเซรง อะไรๆก็ 2 มาตรฐาน
ปล.3. ขอผลัดการอัพรูปไปก่อนนะ ยังไม่มีเวลาจริงๆ
ปล.4. ทำไมคลั่งไคล้เพลงลูกทุ่งญี่ปุ่นอย่างงี้ฟระ??
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น