วันนี้สอบวันสุดท้ายซักที
แต่ชิลมาก ชิลอย่างแรง
เพราะมันแค่สปีช
แล้วก็แบบว่า ขี้เกียจจะท่อง เพราะแกรมม่ามันผิดเพียบ
แล้วก็ไม่มีอารมณ์ ขี้เีกียจจะแก้ เหอๆ
ก็นะ ก็เรยตอนเช้าก็นอนได้อย่างสบายใจ
ตืนมาก็เล่นเน็ต เฟสบุ๊ค ไรงี้
แล้วพอถึงเวลาก็กินข้าว แ้้ล้วค่อยจรลีขึ้นห้องไป
แต่ว่า วันนี้พอเดินออกมา แดดแรงมาก
(ตอนประมาณ 11 โมงก่าๆ)
ก็เลยเพิ่งตระหนักได้ว่า ..วันนี้ลืมทาครีมกันแดดมานี่หว่า!
อ่านะ.. ไม่ทันแระ ก็เลยต้องกางร่มพิการปะทังชีวิตไปพลางๆ
ไปถึงห้อง อีใหม่มุเรียว กะตั้มมาถึงก่อนแล้ว
อีใหม่บอกว่าวันนี้รถเมล์สไตรค์ เลยไม่ค่อยมีรถวิ่ง
จริงรึป่าวไม่รู้นะ แต่ก็รู้สึกว่ารถเมล์มันน้อยๆจริงๆแหละ
ก็เริ่มตอนเที่ยงตรง
ทุกคนมาทันเวลาพอดี สอบครึ่งห้องแรก พวกเลขคี่

ก็เริ่มจากโบ เพราะเสนอตัว เราก็เลยได้พูดคนกลางๆ
อาจารย์บอกว่า ถ้าพูดเสร็จให้ฟังเพื่อนพูด
โชคดีทียังพูดไม่ใช่คนท้ายๆ ก็เลยมีคนฟ้งบ้างไม่ฟังบ้างไรงี้
แต่ว่านะ..พูดๆแล้วก็หลุด ลืมบท เพราะสายตาของอาจารย์นั่นแล
(รู้สึกว่าจะเป็นกันทุกคนนะ)
ไม่ชอบสายตาแบบนั้นเลยจริงๆ กดดันๆ
เหอะๆ
แต่ว่ามันก็ผ่านไปได้ในที่สุด
พอเลิกก็แยกย้าย
ไปกดตังค์ (เตรียมซื้อของดิวตี้ฟรีพรุ่งนี้)
ดูมันยังคิดจะช้อปอีกนะ
แล้วก็เดินผ่านร้านการ์ตูน อ๊ะ เรย์ออกพอดี
ซื้อซะเรย
กลับบ้านจัดของ
เครียดมาก
เพราะของเกิน
ตอนนี้เกินมาแล้วประมาณ 5-6 โล
ยังไม่รู้จะเอาไงต่อ
ขนาดเกินแล้วของที่ยังต้องเอาไปยังใส่ไปไม่หมดเรย
ดิกไทย - ญี่ปุ่นอีก 2 เล่ม จะทำไงดี???
แล้วก็มีเสื้อกันหนาวอีกตัว แล้วก็โฟมล้างหน้ากะครีมนิดๆหน่อยๆ
เครียดว่ะ
เฮ้ออ...
แต่สอบเสร็จก็โ่ล่งใจแระแหละ
ปล.1. เครียดเรื่องน้ำหนักกระเป๋า
ปล.2. ยิ่งมีคนพูดว่าขวดแชมพูยังแตก ยิ่งวิตก
ปล.3. จะรอดไปถึงญี่ปุ่นมั้ยเนี่่ย โดนของทับตาย
แต่ชิลมาก ชิลอย่างแรง
เพราะมันแค่สปีช
แล้วก็แบบว่า ขี้เกียจจะท่อง เพราะแกรมม่ามันผิดเพียบ
แล้วก็ไม่มีอารมณ์ ขี้เีกียจจะแก้ เหอๆ
ก็นะ ก็เรยตอนเช้าก็นอนได้อย่างสบายใจ
ตืนมาก็เล่นเน็ต เฟสบุ๊ค ไรงี้
แล้วพอถึงเวลาก็กินข้าว แ้้ล้วค่อยจรลีขึ้นห้องไป
แต่ว่า วันนี้พอเดินออกมา แดดแรงมาก
(ตอนประมาณ 11 โมงก่าๆ)
ก็เลยเพิ่งตระหนักได้ว่า ..วันนี้ลืมทาครีมกันแดดมานี่หว่า!
อ่านะ.. ไม่ทันแระ ก็เลยต้องกางร่มพิการปะทังชีวิตไปพลางๆ
ไปถึงห้อง อีใหม่มุเรียว กะตั้มมาถึงก่อนแล้ว
อีใหม่บอกว่าวันนี้รถเมล์สไตรค์ เลยไม่ค่อยมีรถวิ่ง
จริงรึป่าวไม่รู้นะ แต่ก็รู้สึกว่ารถเมล์มันน้อยๆจริงๆแหละ
ก็เริ่มตอนเที่ยงตรง
ทุกคนมาทันเวลาพอดี สอบครึ่งห้องแรก พวกเลขคี่

ก็เริ่มจากโบ เพราะเสนอตัว เราก็เลยได้พูดคนกลางๆ
อาจารย์บอกว่า ถ้าพูดเสร็จให้ฟังเพื่อนพูด
โชคดีทียังพูดไม่ใช่คนท้ายๆ ก็เลยมีคนฟ้งบ้างไม่ฟังบ้างไรงี้
แต่ว่านะ..พูดๆแล้วก็หลุด ลืมบท เพราะสายตาของอาจารย์นั่นแล
(รู้สึกว่าจะเป็นกันทุกคนนะ)
ไม่ชอบสายตาแบบนั้นเลยจริงๆ กดดันๆ
เหอะๆ
แต่ว่ามันก็ผ่านไปได้ในที่สุด
พอเลิกก็แยกย้าย
ไปกดตังค์ (เตรียมซื้อของดิวตี้ฟรีพรุ่งนี้)
ดูมันยังคิดจะช้อปอีกนะ
แล้วก็เดินผ่านร้านการ์ตูน อ๊ะ เรย์ออกพอดี
ซื้อซะเรย
กลับบ้านจัดของ
เครียดมาก
เพราะของเกิน
ตอนนี้เกินมาแล้วประมาณ 5-6 โล
ยังไม่รู้จะเอาไงต่อ
ขนาดเกินแล้วของที่ยังต้องเอาไปยังใส่ไปไม่หมดเรย
ดิกไทย - ญี่ปุ่นอีก 2 เล่ม จะทำไงดี???
แล้วก็มีเสื้อกันหนาวอีกตัว แล้วก็โฟมล้างหน้ากะครีมนิดๆหน่อยๆ
เครียดว่ะ
เฮ้ออ...
แต่สอบเสร็จก็โ่ล่งใจแระแหละ
ปล.1. เครียดเรื่องน้ำหนักกระเป๋า
ปล.2. ยิ่งมีคนพูดว่าขวดแชมพูยังแตก ยิ่งวิตก
ปล.3. จะรอดไปถึงญี่ปุ่นมั้ยเนี่่ย โดนของทับตาย

ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น