残り９日

วันนีืมีอะไรหลายๆอย่างเกิดขึ้น

ข้ามตอนเรียนวรรณคดีไปเลยแล้วกันนะ เพราะมันก็ปกติดี
คาบต่อมา สอบย่อยไร้ท์ติ้ง
เนื่องจากว่าเตรียมตัวมาดี ก็เลยโอเค ไม่ค่อยมีปัญหาอะไรเท่าไหร่นัก

รีบๆทำ รีบๆออก เพราะยังไม่ได้ไปส่งสคริปสปีชฮาไนย
ก็อุส่าห์ถามแล้วนะว่าจะรอตรงไหน
แล้วก็รีบไปส่ง ขาไปเจอพร้อมเพื่อนพอดีเลยเรียกให้ไปเป็นเพื่อน
จริงๆอยากคอนเฟิร์มเรื่องที่จะไปวันอาทิตย์ด้วย

พอส่งเสร็จก็รีบกลับขึ้นไป ปรากฏว่าไม่อยู่กันแล้ว
อ่าวไปไหน? นึกว่าจะไปซื้อข้าวมากินเหมือนปกติ ก็ไปซื้อ
แต่แล้วก็ไม่เห็นวี่แวว โทรไปก็ไม่รับ
ตอนแรกคิดว่าจิ๋วอาจจะไม่กินข้าว (ซึ่งก็จริง เพราะมันมีพรีเซ้นต์คาบต่อไป)
ก็นะ สุดท้ายก็ไปนั่งกินกะจิ๊บ

แล้วก็ไปนั่งต่อในซุ้ม
จนกระทั่งขึ้นเรียนยุ๊พฯ

เป็นวิชาที่น่าเบื่อมากๆ เมื่อไหร่จะไปคลอดซักทีวะ?
แต่ก็นะ.. หมดเทอมแระ ..
แล้วทีนี้ ไฮไลท์อยู่ที่ตอนจบ

ก็ปิดห้อง ต้องพูดเรื่องที่ควรจะพูดซักที
กะอีเป้
ก็พูดไปตรงๆ
มันก็เถียง พยายามจะเถียงๆ
ต้องเบรคหลายรอบมาก
เพื่อนๆหลายคนก็พูดด้วย ทั้ง จิ๋ว ตูน ใหม่ ดล นัน เม หลายๆคนอะก็ช่วยๆกันพูด
ดูเหมือนมันจะฟัง???
รึป่าว

แต่จิ๋วบอกว่าสังเกตตามันสิ จะลอยๆเวลาฟังพวกเราพูด
เพราะมันมัวแต่คิดว่า จะเถียงยังไงดี?
พอเลิก อีจิ๋วก็ขอคุยตัวๆอีกที
เพราะสงสารมัน ไม่อยากพูดต่อหน้าเพื่อนๆ
ก็เห็นมันร้องไห้ จับมือจิ๋วใหญ่เรย
ก็ไม่รู้อะนะ

แต่ว่าตอนลงมาฝนตกหนักมาก
นั่งรอฝนซา
ไปกินข้าวที่บาร์ใหม่ เพราะจิ๋วยังไม่ได้กินอะไรตั้งแต่เช้า
รอโจ้ด้วย

โจ้มาส่งตรงหน้าธนินทร แล้วก็นั่งรถเมล์ต่อเข้าบ้าน
ถึงบ้านก็จะทุ่มแระ

ปล. 1. ที่พูดน่ะเพราะมันถึงจุดๆนั้นแล้วที่มันทนไม่ไหว และสมเพช
ปล.2. น่าจะอยู่กันให้ครบๆนะ ฝั่งนั้นน่ะ
ปล.3. ก็ดีๆ เปิดใจๆ
ปล.4. ตัวแตก แสบมากมาย