ด้วยลำแข้ง

การมาใช้ชีวิตอยู่ต่างประเทศคนเดียวแบบนี้
คำว่า "ด้วยลำแข้ง" นี่ ..เข้าใจอย่างถ่องแท้เลยทีเดียว

ทุกอย่างกรู!!!!
อะไรก็กรู!!!!!!
ต้องทำเองตั้งกะสากกะเบือยันเรือรบ
งานราษฏร์ งานหลวง งานบ้านก็กรู
เหนื่อย...

ไอ้การต้องทำอะไรทุกอย่างด้วยลำแข้งนี่ เพิ่มความเครียดได้พอสมควร
เพราะมันต้องคิดอยู่ตลอดเวลา
เอ..แล้วเรื่องนี้ จะเอายังไงต่อ? แล้วเรื่องนั้นจะทำไรต่อดี? แล้วพรุ่งนี้รีบๆจัดการเรื่องโน้นให้เสร็จดีกว่า
อะไรต่างๆเหล่านี้วนเวียนอยู่ในหัวไม่ได้หมดได้สิ้น

ยกตัวอย่างเช่น ช่วงที่ยังทำกับข้าวกินเองอยู่
เอ้อ.. พรุ่งนี้ทำข้าวกล่องไปกินดีกว่า ประหยัด
เอ๊ะ แล้วทำกับข้าวอะไรดีวะ?
เอ้ย ตีห้าต้องลุกมาหุงข้าวก่อน
ทอดไข่ด้วยดีมั้ยวะ?
อ้าว นมหมด! ต้องออกไปซื้ออีกกรู..
แล้วจะไปนั่งกินที่ไหนดีวะ? กินคนเดียวอาย
น้ำๆ กรอกน้ำไปด้วย แถวห้องเรียนหาน้ำกินยาก
..เปิดตู้เย็น..
อ้าว ของสดจะหมดแล้ว เดี๋ยวพรุ่งนี้ต้องไปซื้ออีก
เฮ้ย พรุ่งนี้เลิกดึก หรือว่ากินข้าวก่อนดีวะ?
เอ๊ะ แล้ววันนี้ฝนจะตกป่าววะ? ขี่จักรยานหรือเดินไปดีวะ?
อ่าวเวรการบ้านยังไม่ได้ทำ ต้องรีบๆทำกับข้าวแล้วทำงานต่ออีก
โอ๊ย อยากช้อปปิ้ง.. งั้นพรุ่งนี้ซื้อกับข้าวห้ามเกินสองพัน เห้ยพอปะวะ?
หรือว่ารอเงินออกก่อนดี?
บลา ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ

เวลาที่มีงานเครียดๆ
จบไปเรื่องนึง มันมาอีกแร้ว
จบไปอีกเรื่องนึง นึกว่าจบแร้ว มันก็มีมาอีก.. เป็นไรมากป้ะ?

เรื่องที่เครียด ณ ปัจจุบันคือการส่งสัมภาระกลับบ้าน
มันเยอะ..
แล้วมันก็หนัก ..แล้วมันก็แพง
แต่เรื่องนั้นไม่ใช่ปัญหาเท่ากับว่า.. มันจะถึงจริงๆรึป่าว
หรือพูดอีกอย่างหนึ่งก็คือ ..ห่วงของนัั่นเอง

อ้าวก็อุตส่าห์ซื้อมา อุตส่าห์เสียค่าส่ง
ขอให้ของล็อตแรกถึงบ้านอย่างปลอดภัยด้วยเถิด ส๊า...ธุ