แหม่ ร้างราจากการอัพบล็อกมาเป็นปี
อยู่ดีๆก็นึกอยากอัพขึ้นมา??
ป่าวหรอก จริงๆแร้วคือตอนนี้สมัครบล็อกเวปญี่ปุ่นไป
แต่ไม่มีปัญญาจะเขียนอธิบายสิ่งที่รู้สึกได้อย่างเต็มที่เหมือนภาษาแม่
จนถึงวันนี้ ก็ผ่านมาประมาณแปดเดือนแล้ว
กว่าครึ่งทางแล้ว
หรือจะพูดให้ถูกคือ เวลาแบบนี้กำลังจะจบลงในไม่ช้า
เดือนแรก สนุก สนุกมาก แฮปปี้มาก
สามเดือนแรก ยังอยู่ในอารมณ์ตื่นเต้นกับสถานที่ กับผู้คน กับกิจกรรม
จากนั้นก็เริ่มเครียดกับสภาพอากาศ
วิชาเรียนในเทอมแรก
การไปเที่ยว
ผู้คนรอบข้าง
ตามมาด้วยเครียดกับการทำเคงคิว
กิจกรรมท่วมหัว
โอ๊ย มากมายสาธยายไม่หมดไม่สิ้น
แปดเดือนที่ผ่านมานี่.. หลายอย่าง
(เกือบ)ครบทุกอารมณ์ (เกือบ)ครบทุกรสชาติ
(อารมณ์ที่ขาดไปคือ อารมณ์สีชมพูน่ะ)
ทั้งท้อ ทั้งถอย ผิดหวัง นอย เบื่อ เซรง เครียด เฟล ดาวน์
แฮปปี้ สนุกสนาน อิ่มท้องแตก หิวไส้กิ่ว เจ็บปวดจนขยับตัวไม่ได้ หนาวเข้ากระดูก
หงุดหงิด งิ่ด งึ่ด กึ่มๆ ลอยๆ
สารพัดล้านแปดความรู้สึกมารุมอยู่ในตัวคนๆเดียว
แต่..ในเมื่อมันถอยไม่ได้ กลับบ้านก็ไม่ได้
ทำได้แค่เพียง เผชิญกับมัน
ไม่ว่าจะพุ่งชนมัน หรือจะหันหลังชนมันก็ตาม แต่ชีวิตมันต้องเดินต่อไป
ต่อให้จบพ้นผ่านช่วงนี้ไปได้
แต่ต่อไป ใครจะรับประกันว่าจะไม่เจออีก?
อย่างน้อย อารมณ์แย่ๆต่างๆเหล่านี้ ก็เหมือนจะทำให้รู้สึกเข้มแข็งขึ้น
หรือพูดอีกอย่าง "กร้านโลก" มากขึ้นนั่นเอง
เพิ่งจะรู้สึกตัวเองว่า.. ก่อนหน้านี้ช่างไร้เดียงสาเกิ๊นนนนนนน
ทั้งๆที่คิดว่าเจออะไรมามากแร้วแท้ๆเนี่ย
โลกนี้ ไม่ใช่สิ สิ่งมีชีวิต ยังมีอีกหลายประเภทนักที่ยังไม่ได้พบเจอ
วันนี้มาเปลี่ยว ฮ่าๆ
อยู่ดีๆก็นึกอยากอัพขึ้นมา??
ป่าวหรอก จริงๆแร้วคือตอนนี้สมัครบล็อกเวปญี่ปุ่นไป
แต่ไม่มีปัญญาจะเขียนอธิบายสิ่งที่รู้สึกได้อย่างเต็มที่เหมือนภาษาแม่
จนถึงวันนี้ ก็ผ่านมาประมาณแปดเดือนแล้ว
กว่าครึ่งทางแล้ว
หรือจะพูดให้ถูกคือ เวลาแบบนี้กำลังจะจบลงในไม่ช้า
เดือนแรก สนุก สนุกมาก แฮปปี้มาก
สามเดือนแรก ยังอยู่ในอารมณ์ตื่นเต้นกับสถานที่ กับผู้คน กับกิจกรรม
จากนั้นก็เริ่มเครียดกับสภาพอากาศ
วิชาเรียนในเทอมแรก
การไปเที่ยว
ผู้คนรอบข้าง
ตามมาด้วยเครียดกับการทำเคงคิว
กิจกรรมท่วมหัว
โอ๊ย มากมายสาธยายไม่หมดไม่สิ้น
แปดเดือนที่ผ่านมานี่.. หลายอย่าง
(เกือบ)ครบทุกอารมณ์ (เกือบ)ครบทุกรสชาติ
(อารมณ์ที่ขาดไปคือ อารมณ์สีชมพูน่ะ)
ทั้งท้อ ทั้งถอย ผิดหวัง นอย เบื่อ เซรง เครียด เฟล ดาวน์
แฮปปี้ สนุกสนาน อิ่มท้องแตก หิวไส้กิ่ว เจ็บปวดจนขยับตัวไม่ได้ หนาวเข้ากระดูก
หงุดหงิด งิ่ด งึ่ด กึ่มๆ ลอยๆ
สารพัดล้านแปดความรู้สึกมารุมอยู่ในตัวคนๆเดียว
แต่..ในเมื่อมันถอยไม่ได้ กลับบ้านก็ไม่ได้
ทำได้แค่เพียง เผชิญกับมัน
ไม่ว่าจะพุ่งชนมัน หรือจะหันหลังชนมันก็ตาม แต่ชีวิตมันต้องเดินต่อไป
ต่อให้จบพ้นผ่านช่วงนี้ไปได้
แต่ต่อไป ใครจะรับประกันว่าจะไม่เจออีก?
อย่างน้อย อารมณ์แย่ๆต่างๆเหล่านี้ ก็เหมือนจะทำให้รู้สึกเข้มแข็งขึ้น
หรือพูดอีกอย่าง "กร้านโลก" มากขึ้นนั่นเอง
เพิ่งจะรู้สึกตัวเองว่า.. ก่อนหน้านี้ช่างไร้เดียงสาเกิ๊นนนนนนน
ทั้งๆที่คิดว่าเจออะไรมามากแร้วแท้ๆเนี่ย
โลกนี้ ไม่ใช่สิ สิ่งมีชีวิต ยังมีอีกหลายประเภทนักที่ยังไม่ได้พบเจอ
วันนี้มาเปลี่ยว ฮ่าๆ
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น