และแล้ว หลังจากรอมาเกือบสองปี วันนี้ก็มาถึง
สอบวัดระดับภาษาญี่ปุ่น ระบบใหม่ N1
แต่เนื่องด้วยความขี้เกียจ และความง่าว งืด ส่วนบุคคล
ทำให้การเตรียมตัวเป็นไปอย่างหละหลวมจนเกินไป _ _"
หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ ไม่ได้เตรียมตัวมานั่นเอง
เจอข้อสอบเข้าไป ถึงกับเกิดอาการอึ้ง ทึ่ง เสียว เรยทีเดียว
ใส่ส่วนของคำศัพท์ และไวยากรณ์ ยอมรับว่าทำไม่ได้
คำศัพท์นี่ไม่ต้องพูดถึง..มีกี่ข้อ.. ทำไม่ได้ซักกะข้อ
แต่ไวยากรณ์ เจ็บใจนัก อุตส่าฟิตมาแล้วเชียว แต่อีที่ฟิตมาม้นดันไม่ออกสอบ
กรูท่องทำไมตั้งหลายสิบแพทเทิร์นวะ???
ถ้ามันออกช้อยส์มาเป็นอะไรที่แตกต่าง ไม่ได้เล่นคำช่วยมากนัก
ก็ว่าน่าจะยังไหว
แต่นี่อาร๊ายยยยยยยยยย น่าโมโหนัก
ในส่วนของการอ่าน ...รู้สึกว่าง่ายกว่าที่คิดไว้
นึกว่าจะอารมณ์ภาษาจีน คันจิเต็มไปหมดอ่านไม่ออกซักตัว
แต่ก็ถือว่าอยู่ในขั้นอ่านออก จับใจความได้
ถึงแม้จะบอกว่าทำได้ แต่จะผิดถูกมากน้อยแค่ไหนไม่รู้ เหอะๆ _ _"
การฟัง ถือว่าอยู่ในระดับปานกลางค่อนไปทางยาก
แต่สปีดถือว่าพอรับได้ เอาเป็นว่าห้าสิบห้าสิบ
เพราะฉะนั้น..ต้องลุ้นผลกันเอาเองในอีกสองเดือนข้างหน้า
จะรุ่ง หรือ จะริ่ง
จะได้สอบใหม่หรือไม่ โปรดติดตามตอนต่อไป 55+
มาว่ากันต่อ หลังสอบเสร็จ แวะไปซื้อของกินที่ซุปเปอร์ใกล้ๆแล้วก็มานั่งกินตรงโต๊ะม้าหิน
ระหว่างนั้นเกิดอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมา เรยถ่อไปที่ห้องสมุด
และขาเดินกลับออกมานั่นเอง...
ร่มฉันที่เคยถูกขโมยไป บัดนี้มันเสียบอยู่กับจักรยานของใครสักคน
ที่สำคัญไม่ได้เสียบไว้คันเดียว คือจักรยานคันนั้นแม่งเสียบร่มสองคันซ้อน
มันจะเกินไปแระ.. โมโหมากกกกกกก
ถามว่ามั่นใจได้อย่างไรว่านั่นคือร่มที่หายไป?
1.ปลายร่มกับด้ามร่มเป็นพลาสติกขุ่นสีชมพู
2.ตัวร่มเป็นสีขาวขุ่นลายหัวใจพร้อย ไม่มีใครเหมือน และไม่เหมือนใคร ยังไม่เคยเห็นคนใช้ซ้ำ
3.เชือกพลาสติกที่เคยแขวนป้ายราคาอยู่ ยังคงห้อยอยู่
(ปกติจะตัดทิ้ง แต่ตอนนั้นแค่กระชากป้ายราคาทิ้ง แล้วก็ขี้เกียจตัด เรยปล่อยไว้ตลอดมา)
ของฉันแน่ๆไม่ผิดเพี้ยน
กลับมานั่งกินด้วยความโมโห
และตอนจะกลับนั้นเอง อิมจังบอกว่า เจอตัวคนร้ายแล้ว ขี่จักรยานไปโน่น
ฉันจะรอช้าอยู่ใย บึ่งเกียร์ห้า ถีบเต็มพิกัดไล่ตามไปเร้ยยยยย
เป็นผู้ชายญี่ปุ่น
เมื่อไล่ทันแล้วก็ถามเค้าว่าร่มนั่นน่ะ ไปเอามาจากไหน
เหมือนของฉันที่ถูกขโมยไปเรย
ได้ความว่า เค้าเก็บมาจากห้องสมุด
อย่างน้อยก็ไม่ได้ขโมยมาจากตรงที่มันหายไปน่ะ
จะอย่างไรก็ช่าง แต่สุดท้ายฉันก็ได้ร่มคืน
และเรื่องช็อคสุดท้าย...
เป้าหมายล่าสุดของฉัน.. ถูกหมาคาบไปแดกอีกแว้วค่ะ T^T
เรื่องมันเศร้า..
สอบวัดระดับภาษาญี่ปุ่น ระบบใหม่ N1
แต่เนื่องด้วยความขี้เกียจ และความง่าว งืด ส่วนบุคคล
ทำให้การเตรียมตัวเป็นไปอย่างหละหลวมจนเกินไป _ _"
หรือถ้าจะพูดให้ถูกก็คือ ไม่ได้เตรียมตัวมานั่นเอง
เจอข้อสอบเข้าไป ถึงกับเกิดอาการอึ้ง ทึ่ง เสียว เรยทีเดียว
ใส่ส่วนของคำศัพท์ และไวยากรณ์ ยอมรับว่าทำไม่ได้
คำศัพท์นี่ไม่ต้องพูดถึง..มีกี่ข้อ.. ทำไม่ได้ซักกะข้อ
แต่ไวยากรณ์ เจ็บใจนัก อุตส่าฟิตมาแล้วเชียว แต่อีที่ฟิตมาม้นดันไม่ออกสอบ
กรูท่องทำไมตั้งหลายสิบแพทเทิร์นวะ???
ถ้ามันออกช้อยส์มาเป็นอะไรที่แตกต่าง ไม่ได้เล่นคำช่วยมากนัก
ก็ว่าน่าจะยังไหว
แต่นี่อาร๊ายยยยยยยยยย น่าโมโหนัก
ในส่วนของการอ่าน ...รู้สึกว่าง่ายกว่าที่คิดไว้
นึกว่าจะอารมณ์ภาษาจีน คันจิเต็มไปหมดอ่านไม่ออกซักตัว
แต่ก็ถือว่าอยู่ในขั้นอ่านออก จับใจความได้
ถึงแม้จะบอกว่าทำได้ แต่จะผิดถูกมากน้อยแค่ไหนไม่รู้ เหอะๆ _ _"
การฟัง ถือว่าอยู่ในระดับปานกลางค่อนไปทางยาก
แต่สปีดถือว่าพอรับได้ เอาเป็นว่าห้าสิบห้าสิบ
เพราะฉะนั้น..ต้องลุ้นผลกันเอาเองในอีกสองเดือนข้างหน้า
จะรุ่ง หรือ จะริ่ง
จะได้สอบใหม่หรือไม่ โปรดติดตามตอนต่อไป 55+
มาว่ากันต่อ หลังสอบเสร็จ แวะไปซื้อของกินที่ซุปเปอร์ใกล้ๆแล้วก็มานั่งกินตรงโต๊ะม้าหิน
ระหว่างนั้นเกิดอยากเข้าห้องน้ำขึ้นมา เรยถ่อไปที่ห้องสมุด
และขาเดินกลับออกมานั่นเอง...
ร่มฉันที่เคยถูกขโมยไป บัดนี้มันเสียบอยู่กับจักรยานของใครสักคน
ที่สำคัญไม่ได้เสียบไว้คันเดียว คือจักรยานคันนั้นแม่งเสียบร่มสองคันซ้อน
มันจะเกินไปแระ.. โมโหมากกกกกกก
ถามว่ามั่นใจได้อย่างไรว่านั่นคือร่มที่หายไป?
1.ปลายร่มกับด้ามร่มเป็นพลาสติกขุ่นสีชมพู
2.ตัวร่มเป็นสีขาวขุ่นลายหัวใจพร้อย ไม่มีใครเหมือน และไม่เหมือนใคร ยังไม่เคยเห็นคนใช้ซ้ำ
3.เชือกพลาสติกที่เคยแขวนป้ายราคาอยู่ ยังคงห้อยอยู่
(ปกติจะตัดทิ้ง แต่ตอนนั้นแค่กระชากป้ายราคาทิ้ง แล้วก็ขี้เกียจตัด เรยปล่อยไว้ตลอดมา)
ของฉันแน่ๆไม่ผิดเพี้ยน
กลับมานั่งกินด้วยความโมโห
และตอนจะกลับนั้นเอง อิมจังบอกว่า เจอตัวคนร้ายแล้ว ขี่จักรยานไปโน่น
ฉันจะรอช้าอยู่ใย บึ่งเกียร์ห้า ถีบเต็มพิกัดไล่ตามไปเร้ยยยยย
เป็นผู้ชายญี่ปุ่น
เมื่อไล่ทันแล้วก็ถามเค้าว่าร่มนั่นน่ะ ไปเอามาจากไหน
เหมือนของฉันที่ถูกขโมยไปเรย
ได้ความว่า เค้าเก็บมาจากห้องสมุด
อย่างน้อยก็ไม่ได้ขโมยมาจากตรงที่มันหายไปน่ะ
จะอย่างไรก็ช่าง แต่สุดท้ายฉันก็ได้ร่มคืน
และเรื่องช็อคสุดท้าย...
เป้าหมายล่าสุดของฉัน.. ถูกหมาคาบไปแดกอีกแว้วค่ะ T^T
เรื่องมันเศร้า..
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น