พอดีว่าอยู่ดีๆก็เปิดลิ้นชัก
อยู่ดีๆก็เจอไดอารี่เล่มเก่า
(มีหลายเล่มมากที่เขียนไม่เคยจบเล่มซักที)
หยิบขึ้นมาอ่าน
เรื่องราวในอดีตก็กลับขึ้นมาใหม่ เหมือนเอาดีวีดีเก่าๆมาฉายซ้ำ
มีหลายเรื่องมากๆที่ลืมไปแล้ว ว่ามีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นด้วย?
ลืมไปแล้วว่าเราเคยรู้จักคนนี้ พี่คนนี้ น้องคนนี้
พอได้อ่าน เรื่องราวเหล่านั้นก็ย้อนกลับมาเป็นฉากๆ
โอ้วฉันเคยรู้จักพี่โม่ด้วย ฮีเคยมาจีบ!? จำได้ว่าขาวๆตี๋ๆ
แต่ว่า โบ๊ตเพื่อนเจ๊ นี่หน้าตายังไงนะ?? อ้อ ยังมีเพื่อนสุขุมที่ชื่อ.. อะไรน๊าา??
แล้วก็เพื่อนเป๊กที่ชื่อต้า ที่ฮีทำเสียงบอกบุญไม่รับทุกครั้งที่โทรไปหา
แต่สิ่งหนึ่งที่จำไม่ได้เลยนั้นก็คือ ความรู้สึกในตอนนั้น
ถ้าไม่เขียน ก็ลืมไปแล้วว่ารักยังไง?
หน้านึงเขียนว่ารักนักรักหนา มีความสุขแฮปปี้ดี๊ด๊า
แต่อีกหน้ากลับมีแต่คำตัดพ้อน้อยใจในโชคชะตา
อันที่จริง ตอนช่วงที่กำลังมีความสุข ตัวเองก็ได้เคยเขียนคำถามว่า
"このような幸せはいつまで?"
ความสุขแบบนี้ จะมีถึงเมื่อไหร๋?
แปลว่าแม้แต่ตัวเองก็ไม่มั่นใจในความสุขนั้นเหมือนกัน..
ถึงจะเจ็บแต่ก็ไม่เข็ด
ยังคงมีคบกับคนต่อไป
แล้วก็มีเรื่องให้ปวดตับบ่อยๆ
พออ่านๆไป ก็รู้ว่าตัวเองเคยงี่เง่าขนาดไหน
ถึงแม้ว่าตอนนี้ก็คิดนะว่าถ้าย้อนเวลาได้.. ก็คงทำแบบเดิมนั่นแหละนะ
และนี่คือส่วนหนึ่งจากไดอารี่เล่มนี้
"(ตอนที่กลับมาจากญี่ปุ่นครั้งแรก)
เสียงที่ยังติดหู.. まもなく2番線新宿、渋谷方面行きが参ります。
危ないですから、黄色い線までお下がりください。"
"Thx อิมุกะอิเพื่อนมากมายเลย สำหรับคำด่าดีๆที่สามารถเรียกสติคืนมาได้"
"พร้อมเพื่อนบอกว่าคนอย่างXXXมันก็เหมือนเงาที่ไม่มีวันเอาชนะได้
ยิ่งเราแรงไปมันก็ยิ่งถอยห่าง ยิ่งตามก็ยิ่งหนี เฉยไว้ดีที่สุด"
"...ปากกา พัดลม ปืน เกี่ยวก้อยกันทีนึงแล้วก็จบ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น
ทุกอย่างเหมือนเดิม... เจ๊บอกว่าอย่าไปจริงจัง คบเล่นๆ"
"ถ้าเป็นอย่างXXX ไม่เอาแล้วนะ เข็ดจนวันตาย อิประเภทหลงตัวเอง
คิดว่าหล่อเลือกได้ เอาแต่ใจ เห็นแก่ตัว และเนิร์ดอย่างไร้กาละเทศะ
ให้อยู่กับคนแบบนี้ เป็นโสดดีกว่านะ"
อะไรทำนองนี้
บางทีการเขียนไดอารี่มันก็ดีนะ
ถ้าไม่ขี้เกียจน่ะ
จนบัดนี้ยังไม่เคยเขียนได้ครบปีซะที.. ฮ่าๆ
แต่ก็เอาเถอะ เขียนบ้างเป็นบางอารมณ์ นานๆทีกลับมาอ่านก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบ
ทำให้รู้ว่า จริงๆก็ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกันนะ
จริงๆก็งี่เง่าไม่เข้าท่าเหมือนกันนะ
นอกจากไดอารี่แล้ว การได้ดูรูปถ่ายเก่าๆ
ก็ช่วยเตือนให้คิดถึงช่วงเวลาเหล่านั้นได้เป็นอย่างดี
ในรูปส่วนใหญ่ก็เห็นแต่รอยยิ้ม
บางทีก็จำไม่ได้หรอกว่า ตอนที่ถ่ายรูปนั้นน่ะ อารมณ์ไหน?
อาจจะหนาวตัวสั่น ร้อนตับแตก หรือกว่ากำลังหงุดหงิดตากล้องอยู่ก็ได้
พอนานๆเข้าก็จำไม่ได้ เหลือแค่รอยยิ้มก็พอแล้วเนอะ ^^
อยู่ดีๆก็เจอไดอารี่เล่มเก่า
(มีหลายเล่มมากที่เขียนไม่เคยจบเล่มซักที)
หยิบขึ้นมาอ่าน
เรื่องราวในอดีตก็กลับขึ้นมาใหม่ เหมือนเอาดีวีดีเก่าๆมาฉายซ้ำ
มีหลายเรื่องมากๆที่ลืมไปแล้ว ว่ามีเหตุการณ์แบบนี้เกิดขึ้นด้วย?
ลืมไปแล้วว่าเราเคยรู้จักคนนี้ พี่คนนี้ น้องคนนี้
พอได้อ่าน เรื่องราวเหล่านั้นก็ย้อนกลับมาเป็นฉากๆ
โอ้วฉันเคยรู้จักพี่โม่ด้วย ฮีเคยมาจีบ!? จำได้ว่าขาวๆตี๋ๆ
แต่ว่า โบ๊ตเพื่อนเจ๊ นี่หน้าตายังไงนะ?? อ้อ ยังมีเพื่อนสุขุมที่ชื่อ.. อะไรน๊าา??
แล้วก็เพื่อนเป๊กที่ชื่อต้า ที่ฮีทำเสียงบอกบุญไม่รับทุกครั้งที่โทรไปหา
แต่สิ่งหนึ่งที่จำไม่ได้เลยนั้นก็คือ ความรู้สึกในตอนนั้น
ถ้าไม่เขียน ก็ลืมไปแล้วว่ารักยังไง?
หน้านึงเขียนว่ารักนักรักหนา มีความสุขแฮปปี้ดี๊ด๊า
แต่อีกหน้ากลับมีแต่คำตัดพ้อน้อยใจในโชคชะตา
อันที่จริง ตอนช่วงที่กำลังมีความสุข ตัวเองก็ได้เคยเขียนคำถามว่า
"このような幸せはいつまで?"
ความสุขแบบนี้ จะมีถึงเมื่อไหร๋?
แปลว่าแม้แต่ตัวเองก็ไม่มั่นใจในความสุขนั้นเหมือนกัน..
ถึงจะเจ็บแต่ก็ไม่เข็ด
ยังคงมีคบกับคนต่อไป
แล้วก็มีเรื่องให้ปวดตับบ่อยๆ
พออ่านๆไป ก็รู้ว่าตัวเองเคยงี่เง่าขนาดไหน
ถึงแม้ว่าตอนนี้ก็คิดนะว่าถ้าย้อนเวลาได้.. ก็คงทำแบบเดิมนั่นแหละนะ
และนี่คือส่วนหนึ่งจากไดอารี่เล่มนี้
"(ตอนที่กลับมาจากญี่ปุ่นครั้งแรก)
เสียงที่ยังติดหู.. まもなく2番線新宿、渋谷方面行きが参ります。
危ないですから、黄色い線までお下がりください。"
"Thx อิมุกะอิเพื่อนมากมายเลย สำหรับคำด่าดีๆที่สามารถเรียกสติคืนมาได้"
"พร้อมเพื่อนบอกว่าคนอย่างXXXมันก็เหมือนเงาที่ไม่มีวันเอาชนะได้
ยิ่งเราแรงไปมันก็ยิ่งถอยห่าง ยิ่งตามก็ยิ่งหนี เฉยไว้ดีที่สุด"
"...ปากกา พัดลม ปืน เกี่ยวก้อยกันทีนึงแล้วก็จบ ไม่มีอะไรมากกว่านั้น
ทุกอย่างเหมือนเดิม... เจ๊บอกว่าอย่าไปจริงจัง คบเล่นๆ"
"ถ้าเป็นอย่างXXX ไม่เอาแล้วนะ เข็ดจนวันตาย อิประเภทหลงตัวเอง
คิดว่าหล่อเลือกได้ เอาแต่ใจ เห็นแก่ตัว และเนิร์ดอย่างไร้กาละเทศะ
ให้อยู่กับคนแบบนี้ เป็นโสดดีกว่านะ"
อะไรทำนองนี้
บางทีการเขียนไดอารี่มันก็ดีนะ
ถ้าไม่ขี้เกียจน่ะ
จนบัดนี้ยังไม่เคยเขียนได้ครบปีซะที.. ฮ่าๆ
แต่ก็เอาเถอะ เขียนบ้างเป็นบางอารมณ์ นานๆทีกลับมาอ่านก็ได้อารมณ์ไปอีกแบบ
ทำให้รู้ว่า จริงๆก็ผ่านอะไรมาเยอะเหมือนกันนะ
จริงๆก็งี่เง่าไม่เข้าท่าเหมือนกันนะ
นอกจากไดอารี่แล้ว การได้ดูรูปถ่ายเก่าๆ
ก็ช่วยเตือนให้คิดถึงช่วงเวลาเหล่านั้นได้เป็นอย่างดี
ในรูปส่วนใหญ่ก็เห็นแต่รอยยิ้ม
บางทีก็จำไม่ได้หรอกว่า ตอนที่ถ่ายรูปนั้นน่ะ อารมณ์ไหน?
อาจจะหนาวตัวสั่น ร้อนตับแตก หรือกว่ากำลังหงุดหงิดตากล้องอยู่ก็ได้
พอนานๆเข้าก็จำไม่ได้ เหลือแค่รอยยิ้มก็พอแล้วเนอะ ^^
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น