วันศุกร์ที่ 4 กุมภาพันธ์ พ.ศ. 2554

140 ค่าอาหารตา

วันนี้ตอนบ่าย
ก็นัดกันไว้กับพร้อมเพื่อน ว่าจะไปดูหนัง

บางคนแคร์ แคร์บางคน

เหมือนจะเป็นหนังรักกุ๊กกิ๊ก ละม้ายคล้ายรถไฟฟ้ามหานะเธอ หรือว่า กวนมึนโฮ อะไรเทือกๆนี้

แต่.... มีแค่ความหล่อของพระเอกเท่านั้นที่น่าให้อภัย

ขนาดเรื่องมาเฉลยทั้งหมดตอนจบแล้วแต่กลับไม่ได้ซึ้งเท่าไหร่
รายละเอียดดีเทลที่ควรจะมีก็ตัดทิ้ง
ไอ้ที่ไม่ควรมี ก็ไม่รู้จะใส่มาทำไม?

ฉากจะซึ้งก็ไม่กระชากใจคนดู
ฉากจะฮาก็ฮาจริงๆแค่บางฉาก ฉากอื่นก็ไม่ค่อยฮา
มีหลายฉากมากๆที่ไม่ฮา

หลายฉากมากๆ
ที่นักแสดงไม่ได้แสดง เหมือนมาเล่นกันหน้ากล้อง
มันเสียอรรถรสมากๆ นี่หนังนะคุณ ไม่ได้อยากฟังพวกคุณขำกันเองนะ
อยากให้เป็นการแสดงกว่านี้อะ

แต่พระเอกหล่อมาก
พูดก็ไม่ค่อยชัด (แต่สำเนียงแบบนี้น่าร๊ากกกกกกกก)

แล้วก็หลายๆฉาก มันไม่สมเหตุสมผล
ฉากความประทับใจของนางเอกกับพระเอกมันน่าจะแข็งแรงกว่านี้
เพราะฉะนั้นฉากนางเอกซึ้งก็เรยไม่ซึ้ง
ฉากเห็ดก็งง
ฉากรถส้วมต้องการบอกอะไร???
แล้วตุ๊กตาสรุปแล้วมีความหมายรึป่าว?

กล่องของขวัญที่ใส่ฮาร์ดดิสก์มาตอนไหน?
ไหนจะเรื่องการเปลี่ยนชื่อบริษัทในตอนท้าย
อาม่าต้องการอะไร? ทำไมถึงให้นางเอกใส่ชุดคล้ายๆชุดแต่งงาน?
ฉากสลัด ทำไมถึงตัดฉากที่ทำสลัดออก?
โอ๊ย คือแบบว่างง มากหลายอย่าง
แล้วหยองเนี่ยสนิทสนมกะพวกนางเอกตั้งแต่เมื่อไหร่?

คือถ้ามันสามารถทำได้ดีกว่านี้มาก
มันสามารถแสดงจุดยืนของเรื่องได้ชัดกว่านี้มาก
โอ้ววววววววววววว
ว่าแร้วก็แอบหงุดหงิด

แต่พอนึกถึงหน้าพระเอกก็เคลิ้มมมมมมมมม
ไปดีก่าาาาาาา


ไม่มีความคิดเห็น:

แสดงความคิดเห็น