残り６６日

กลับมาเขียนบล็อกอีกครั้ง หลังจากห่างหายไปนาน

ตั้งใจว่ากลับมาคราวนี้จะเขียนมันทุกวันเลย (จะทำได้หรือไม่นั่น โปรดติดตามต่อไป ５５５＋)

ด้วยเหตุที่ว่า รู้สึกว่าเวลามันเหลือน้อยลงทุกวัน

และก็อยากจะเก็บความทรงจำต่างๆไว้

บางครั้งพอนานๆไป แล้วย้อนกลับมาอ่านอะไรพวกนี้

มันก็ทำให้คิดว่า "เอ้อ.. เราเคยเจอเหตุการณ์แบบนั้นด้วยหรือนี่" อะไรประมาณนี้

ประเด็นคือ อีก2เดือน จะต้องระเห็จไปใชวิตอยู่ที่ญี่ปุ่นเป็นเวลา1ปีแล้ว

การไปครั้งนี้ ดูเหมือนจะทำให้อะไรหลายๆอย่างในชีวิตพลิกผัน

อย่างแรก เราจะไม่ได้ไปงานรับปริญญาเพื่อนๆที่น่ารัก
อย่างที่สอง เพื่อนที่น่ารักก็อาจจะไม่ได้มางานรับปริญญาของเรา
อย่างที่สาม เมื่อกลับไปแล้ว ไม่รู้ว่าแต่ละคนกระจายไปอยู่ส่วนไหนของโลก

อย่างที่สี่ จริงๆก็อยากจะเขียนไดอารี่หรอกนะ แต่ว่า...

บางทีเวลาเหนื่อยๆมันก็ง่วงและขี้เกียจ

บางทีเมื่อมันขี้เกียจและฝืนสังขารเขียน ตัวหนังสือจะเขี่ยมากจนแทบอ่านไม่ออก
บางที มันก็เขียนผิดอยู่เป็นประจำ และมันก็ลำบากถ้าจะลบทั้งหมดแล้วเขียนใหม่
และบางที(หลายๆทีเลยแหละ)รู้สึกว่า พิมพ์มันเร็วกว่านะ

ด้วยประการฉะนี้ ก็เลยตั้งใจว่าจะเขียนทุกวันน่ะนะ

ก่อนอื่น เรื่องของวันนี้..
ก็ไม่มีไรมาก เช้าแล้วก็ไม่อยากตื่น
ตื่นแล้วก็ขี้เกียจทำการบ้าน ก็ฝืนสังขารทำ มันก็เรยไม่เสร็จ 555+

จากนั้น ก็สะสางงานที่ถูกโยนมาให้ กรั๊กๆ

แล้วก็เรยยาวววว ยันเย็น

งานที่ว่านั่นก็คือ เขียนสคริปกล่าวขอบคุณที่ให้ไปทัศนศึกษา

อันที่จริงเขียนเสร็จไปแล้วรอบนึง คือกล่าวตอนจบ แล้วเพิ่งมารู้ว่าต้องกล่าวตอนแรกด้วยง้า

ด้วยความที่ตัวเองอ่อนง่อย

เลยต้องขอความช่วยเหลือจากผู้เอ็กเปิร์ต ซึ่งก็คือเจ้าของภาษา

ตอนแรกเมล์ไปถามคิซาโกะ

ไร้เสียงตอบรับจากสวรรค์ ก็ด้วยความที่มันเป็นงานด่วน

ก็เรยเอาวะ เป็นไงเป็นกัน เลยไปขอให้คุณลุงมาซายุกิช่วย

คุณลุงแกก็มาอย่างยาว (จริงๆอาจารย์บอกว่า เอาแค่ ２－３บรรทัดก็พอน่ะ)

ก็เลยต้องมาแก้อีกรอบ แล้วก็ส่งไป

หลังจากนั้นที่อาบน้ำอะไรเสร็จ กลับมาออน

เอ๋า คิซาโกะเพิ่งจะส่งบทมาให้

เวนกำ ไม่ทันแระ แต่ก็ขอบคุณนะจ๊ะ

ดูเหมือนเรื่องวันนี้ก็มีแค่นี้แหละ

เอ้อ ปล. เพิ่งเห็นMVเพลง อยู่บำรุง ของว่าน

รู้สึกประทับใจอย่างแรง 555+

ชอบว่ะ (ชอบคู่เวียดนามอะ)