ความน่าเบื่อยังไม่หมดไป

ปีเก่าจบไป
ก็นึกว่าอะไรที่เลวร้ายมันจะจบไปด้วย
(จริงๆแล้วเรื่องแย่ๆมันก็จบไปแล้วส่วนหนึ่งแหละนะ)
แต่มันยังมีบางอย่างที่ยังค้างคา ไม่จบไม่สิ้นซักที

อย่างแรกเลยก็คือ มันยังเหลือมิดเทอมอีก 1 ตัวที่ยังไมไ่ด้สอบ
และมันคือปัญหาที่ทำให้นั่งกลุ้มใจอยู่ตอนนี้
ปิดปีใหม่ว่าจะอ่าน
แล้วเป็นไง..
มัวแต่พักผ่อนเพลิน
รู้ตัวอีกทีก็กลับเข้าสู่กิจวัตรเดิมๆเสียแล้ว
หนำซ้ำ พายุงานยังโหมซ้ำกระหน่ำเข้ามาอีกอย่างไม่บันยะบันยัง
(คนนะเว้ย คิดว่าเป็นคอมพิวเตอร์รึไงวะ? สั่งงานกันจัง)

เท่านั้นยังไม่พอ
ไอ้ตัวขี้เกียจที่มันฝังรากลึกอยู่ในตัว มันเริ่มเจริญงอกงามขึ้นจากการพักผ่อนในช่วงปีใหม่
พูดง่ายๆก็คือ ความขี้เีกียจเข้าครอบงำนั่นเอง
มันจะมาขี้เกียจอะไรตอนนี้วะ

ขอสารภาพบาปว่า
ตั้งแต่วันจันทร์..
กลับถึงบ้าน..ก็นั่งเล่น นอนเล่น ดูละคร คุยโทรศัพท์
สรุปคือ ไม่ทำการบ้าน ไม่อ่านหนังสือ ไม่ทำข้อสอบ take home
ไม่ซักอย่าง
แล้วเป็นทีนี้

กรรมกำลังจะตามสนองแบบไฮสปีดเลยทีเดียว
เมื่อคืนรึ ง่วงแทบตาย ต้องแซะตัวเองออกจากเตียงนุ่ม ผ้าห่มอุ่นๆ ขึ้นมา
เพื่อเขียนร่างวิเคราะห์(take homeน่ะ)
พอตอนกลางวันก็ต้องวุ่นวายกับการหาข้อมูลทำรายงาน
โอ๊ยพระเจ้าช่วยยยย
เมื่อไหร่อะไรแบบนี้มันจะจบซักทีวะ
(ก็จนกว่าจะเรียนจบทำงานน่ะ... คำตอบจากสวรรค์)
แล้วมันอีกกี่ปีฟระ???

แต่ยังดีที่จิตสำนึกเริ่มทำหน้าที่บ้างอะไรบ้าง
..
รึป่าววะ??
เอาเป็นว่า ตอนนี้ขอให้ตัวเองอ่านหนังสือสอบให้ทันแล้วกัน
สาธุ