โอเอซิส

พอดีไปเห็นรูปโอเอซิส

ก็เลยรู้สึกว่า
ท่ามกลางทะเลทรายอันร้อนระอุ
ท่ามกลางความแห้งแล้ง และแสงแดดแผดเผา
ยังมีที่ที่อุดมสมบูรณ์และสวยงามขนาดนี้แอบซ่อนอยู่
ถึงแม้มันจะไม่ใหญ่โตมากมายนัก
แต่มันก็เพียงพอที่จะหล่อเลี้ยงสรรพชีวิตให้มีดำรงชีพอยู่ได้ต่อไปไม่ใช่หรือ?

ก็เหมือนกับชีวิตคนปะ??

ท่ามกลางปัญหา อุปสรรค ความลำบาก ทุกข์ยากต่างๆนานา
ยังคงมีบางอย่างที่เสมือนน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจ
ที่ช่วยประคับประคอง จิตใจอันบอบบางให้เข้มแข็ง
เพียงพอที่จะต่อสู้กับเรื่องราวมากมาย

แต่อะไรล่ะที่จะเป็นโอเอซิสที่ว่า??
สำหรับเรา คิดว่า..
คงจะเป็นที่ปรึกษาล่ะมั้ง?

อาจเพราะช่วงนี้มีปัญหามากในบางเรื่อง
แล้วรู้สึกว่าคงจะไม่สามารถผ่านพ้นเรื่องราวเหล่านั้นมาได้เลย
ถ้าขาดคำแนะนำของเพื่อนผู้ให้คำปรึกษาเหล่านั้น

สาเหตุที่บอกว่าคือที่ปรึกษา
นั่นก็เพราะ
บางครั้งอาจะเป็นรุ่นพี่รุ่นน้อง
ต่อให้มีเพื่อนมากมาย
แต่ก็มีเพียงบางคนที่เราไว้ใจและเลือกที่จะให้เขาเป็นคนรับฟังปัญหา
ด้วยเชื่อว่า เขาจะรับฟัง ให้กำลังใจ และให้คำปรึกษาที่ดี
ทำให้เราสบายใจได้
ยิ่งไปกว่านั้น กับคนบางคน อาจไม่ได้สนิทกันมากมาย
อาจไม่ได้รู้จักมาเนิ่นนาน
แต่มีอะไรบางอย่างที่ทำให้เรารู้สึกไว้วางใจเขา
และเปิดใจเล่าเรื่องราวรันทดใจให้ฟังได้
มากกว่าเพื่อนบางคนด้วยซ้ำ

ส่วนเพื่อน
ก็ไม่อาจปฏิเสธได้เช่นกันว่า
ก็เป็นส่วนหนึ่งที่ช่วยเติมเต็มชีวิต
เพราะความสนุกสนานจากเพื่อนเหล่านั้น
ช่วยฉุดให้พ้นจากความทุกข์ใจได้
แต่ก็เพียงชั่วคราว
ยามเมื่อเพื่อนกลับบ้านไป ใครล่ะที่จะอยู่กับเรา
ใครล่ะที่จะฟังเราเล่าเรื่องทุกข์ใจ
ใครล่ะที่จะคอยปลอบใจ ให้กำลังใจ
สำหรับเรา..คือที่ปรึกษา

เราเชื่อว่าทุกคนคงมีที่ปรึกษาส่วนตัว
โดยเฉพาะในเรื่องบางเรื่อง
ที่ออกจะเป็นส่วนตัวไม่อยากให้ใครรู้
เวลาเกิดปัญหาขึ้นมา
ไม่ว่าใครก็คงจะมีคนแรกที่นึกถึงสินะ
แต่เพื่อนที่นึกถึงเราเป็นคนแรกเวลามีปัญหา..คงไม่มี
5555+
(เพราะตัวเราเองยังเอาตัวเองไม่ค่อยจะรอดเลย เหอๆ)

ขอบคุณอีกครั้งสำหรับที่ปรึกษาทุกคนนะจ๊ะ
เรารู้ว่าเรื่องที่เราปรึกษาไปนั้น
ก็เป็นเรื่องซ้ำๆเดิมๆ
แต่ก็ขอบคุณที่รับฟัง
ขอบคุณที่ไม่ซ้ำเติม
กลับกัน กลับให้กำลังใจ คำแนะนำดีๆ
และแนะโลกในแง่มุมใหม่ที่เราไม่เคยได้ตระหนักถึงมาก่อน

ขอบคุณนะจ๊ะ โอเอซิสของเรา ^^
พอได้คุยด้วยแล้ว รู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลยแฮะ